«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται
διότι κατεχράσθη το δικαίωμα
της ελευθερίας και της ισότητας,
διότι έμαθε τους πολίτες
να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα,
την παρανομία ως ελευθερία,
την αναίδεια του λόγου ως ισότητα
και την αναρχία ως ευδαιμονία...»
Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.)

O πλανήτης Άρης θα είναι ο ορατός στον ουρανό νύχτας αυτόν τον Αύγουστο.
- Θα φανεί τόσο μεγάλος όσο η Πανσέληνος στο γυμνό μάτι.
- Καλύτερη στιγμή να το παρατηρήσετε θα είναι στις 27 Αυγούστου στις 12.30 το βράδυ όταν ο Άρης θα έρθει σε απόσταση 34.65Μ μίλια από τη γη.
- Να προσέξετε τον ουρανό στις 27 του Αυγούστου 12:30 AM.
- Θα μοιάσει σαν να έχει η γη 2 φεγγάρια.
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟ...
Η επόμενη φορά που ο Άρης θα έρθει τόσο κοντά θα είναι το 2287.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Μοιραστείτε το με τους φίλους σας δεδομένου ότι ΚΑΝΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ δεν θα ξαναδεί τέτοιο θέαμα.

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2008 και στην σχολή πυροβολικού στην Νέα Πέραμο, ορκίσθηκε ο Κωνσταντίνος Πασχούλας δόκιμος αξιωματικός του ελληνικού στρατού, παρουσία των γονιών του που περήφανοι για τον γιό τους καμάρωναν .....

του Κώστα Κούλη, δημοσιευμένο στη "Φωνή της Ναούσης" της 31-05-2008

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό με αφορμή την αναμενόμενη συνένωση των Δήμων της χώρας με το σχέδιο «Καποδίστριας 2» και την πιθανότητα να ενωθούν οι τρεις Δήμοι της πάλαι ποτέ επαρχίας Ναούσης σε έναν. Πολλοί έχουν εκφράσει τις απόψεις τους με δημοσιεύματα, αλλά γίνεται συζήτηση και στα Δημοτικά Συμβούλια.
Από όσα έχω πληροφορηθεί, οι άρχοντες των Δήμων Ανθεμίων και Ειρηνούπολης δεν επιθυμούν την συγχώνευση με την Νάουσα. Κατηγορούν τους Ναουσαίους για «υπεροπτική» και «περιφρονητική» συμπεριφορά στο παρελθόν, και επικρίνουν τον Δήμο Νάουσας ότι «δεν τους βοήθησε όσο έπρεπε».
Ας δούμε λίγο το βάσιμο των κατηγοριών αυτών, και πρώτα εκείνην σχετικά με την βοήθεια που πρόσφερε ή δεν πρόσφερε η Νάουσα στα χωριά.
Μετρήστε τις επενδύσεις που έκαναν Ναουσαίοι στην γύρω περιοχή και αντίστροφα των κατοίκων των χωριών της επαρχίας στην Νάουσα.
Πόσο, για παράδειγμα, θα είχε αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες ο Κοπανός, χωρίς τα ψυγεία-διαλογητήρια των Ναουσαίων;
Πόσοι δεν έφαγαν ψωμί δουλεύοντας στα εργοστάσια των Ναουσαίων; Υπήρξαν ποτέ διακρίσεις σε βάρος τους; Τους αρνήθηκε κανείς να δουλέψουν στη Νάουσα;
Και πόσο εργάστηκαν οι Ναουσαίοι για την προβολή και αξιοποίηση των αρχαιοτήτων όλης της περιοχής που μπορούν να αποτελέσουν θαυμάσιο κράχτη για τουρίστες;
Δεύτερο, παραπονιούνται ότι ο Δήμος μας δεν έκανε «αρκετά» για να τους ενισχύσει. Όμως, ας μας πει κανείς, πόσο θεωρείται «αρκετά»; Από τα λίγα που γνωρίζω, κατά καιρούς υπήρξαν διάφορες, μικρές ή μεγάλες, συνεργασίες. Αυτό δεν μπορούν να το αρνηθούν.
Επίσης, ας μην λησμονεί κανείς ότι οι Δήμαρχοι εκλέγονται από τους δημότες κάθε Δήμου για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των ίδιων, όχι για το καλό των άλλων ΟΤΑ. Πώς θα μπορούσε λοιπόν ένας Δήμαρχος της Νάουσας (ή και οποιασδήποτε άλλης πόλης) να βοηθήσει άλλους, ανεξάρτητους Δήμους ή Κοινότητες σε βάρος της πόλης του; Θα διέπραττε, τότε, τουλάχιστον το αδίκημα της απιστίας και θα κινδύνευε να βρεθεί στην φυλακή.
Μήπως όμως μπορούν, όσοι κατηγορούν την Νάουσα για έλλειψη βοήθειας, να αποδείξουν ότι οι ίδιες οι Κοινότητές τους βοήθησαν περισσότερο η μια την άλλη; Ή μήπως τους βοήθησε περισσότερο η Βέροια ή η Σκύδρα, με τις οποίες ακούγεται ότι προτιμούν να ενωθούν;
Τέλος, ας συγκρίνουν την πρόοδο των τριών Διαμερισμάτων που ανήκουν στον Δήμο Νάουσας με εκείνη των Διαμερισμάτων των Καποδιστριακών Δήμων Ανθεμίων και Ειρηνούπολης…
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι τα περί «μη βοηθείας» αποτελούν πρόφαση. Άλλες είναι οι πραγματικές αιτίες.
Ποιες είναι αυτές; Κατά την ταπεινή μου άποψη, δύο: οι διαφορές στην πληθυσμιακή σύνθεση και οι προσωπικές φιλοδοξίες ή φοβίες κάποιων.
Ας δούμε λιγάκι την ιστορική εξέλιξη των πληθυσμών.
Από την ίδρυσή της η Νάουσα κατοικήθηκε αποκλειστικά από ελεύθερους Έλληνες που ανάγκασαν τον κατακτητή να τους δώσει προνόμια, χάρη στα οποία γρήγορα πρόκοψαν οικονομικά και πνευματικά, σε αντίθεση με τα χωριά της περιοχής που κατοικήθηκαν από εκείνους που ήλθαν, με ή χωρίς τη θέλησή τους, να δουλέψουν ως κολίγοι στα μεγάλα τσιφλίκια της περιοχής και ανάμεσά τους πολλοί σλαβόφωνοι και βουλγαρόφωνοι (ακόμη και σήμερα κάποιοι στα χωριά ονομάζουν τη Νάουσα Νεγκόσι).
Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τους κατοίκους όλων σχεδόν των οικισμών να συμμετάσχουν στην επανάσταση της Νάουσας το 1822, γεγονός για το οποίο τιμωρήθηκαν από τους Τούρκους όμοια με την Νάουσα, δηλαδή οι οικισμοί ξεθεμελιώθηκαν και όσοι κάτοικοι απόμειναν σφαγιάστηκαν ή εξανδραποδίστηκαν.
Μετά το ολοκαύτωμα, όταν ξανακτίστηκαν η Νάουσα και όσοι από τους οικισμούς ξαναζωντάνεψαν τότε, οι διαφορές μεταξύ των πληθυσμών αμβλύνθηκαν σημαντικά, χωρίς όμως ποτέ να εκλείψουν. Έτσι, στον μεγάλο Μακεδονικό αγώνα η Νάουσα και πολλά χωριά συμμετείχαν με το μέρος των Ελλήνων, ενώ άλλα χρησιμοποιήθηκαν (κάποια ακούσια και κάποια όχι) από τους Βουλγάρους κομιτατζήδες ως βάσεις και ορμητήρια. Με τον ερχομό του Ελληνικού όμως και την ανταλλαγή που ξεκαθάρισε σε μεγάλο βαθμό την σύνθεση των τοπικών πληθυσμών, αυτές οι διαφορές σχεδόν μηδενίστηκαν, και πάντως έπαψαν να έχουν την παραμικρή σπουδαιότητα στην καθημερινή ζωή. Σε αυτό βοήθησε πολύ και το προσφυγικό στοιχείο που εγκαταστάθηκε σε όλους τους οικισμούς και λειτούργησε ως συνδετικός ιστός.
Σήμερα όμως αποκαλύπτεται ότι κάποιοι, και από τις δύο πλευρές, δεν έχουν ξεχάσει αυτές τις διαφορές του παρελθόντος. Και με βάση αυτές προσπαθούν να αποτρέψουν την συνένωση των τριών Δήμων.
Η διαφορά είναι ότι οι Ναουσαίοι που σκέπτονται έτσι είναι πολύ λίγοι και η Νάουσα στην συντριπτική της πλειοψηφία επιθυμεί την συνένωση, ενώ αντίθετα εκείνοι των άλλων δύο Δήμων φαίνεται ότι αποτελούν την πλειοψηφία των τοπικών αρχόντων (ελπίζω όχι και του λαού) που έχουν την δύναμη να αποτρέψουν τουλάχιστον την εκούσια συνένωση.
Αυτό είναι φανερό από τις τοποθετήσεις των Δημοτικών αρχόντων στις πρόσφατες συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων.
Θα πρέπει αυτοί, όμως, να σκεφτούν ότι η συνένωση σε έναν Δήμο με την Νάουσα τους συμφέρει από πολλές απόψεις. Θα δημιουργηθεί ένας μεγάλος Δήμος με περισσότερους από 40.000 κατοίκους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται από άποψη οικονομικών ωφελειών. Η Νάουσα έχει την εμπειρία μεγάλης πόλης, κάτι που στερούνται όλες οι κοινότητες της περιοχής και θα απαιτηθεί χρόνος για να την αποκτήσουν. Οι δεσμοί μεταξύ των κατοίκων, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να τους θάψουν, υπάρχουν. Θα αξιοποιηθούν καλύτερα οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι της περιοχής, οι περισσότεροι κοινοί για τους τρεις Δήμους. Θα έλεγα μάλλον ότι και ο Δήμος Δοβρά (με την εξαίρεση της Πατρίδας) θα πρέπει να συνενωθεί με την Νάουσα.
Και νομίζω ότι πρέπει να ξεπεραστεί και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που νοιώθει το χωριό απέναντι στη Νάουσα, η Νάουσα απέναντι στην Βέροια, η Βέροια στην Θεσσαλονίκη, η Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και πάει λέγοντας.
Υπάρχει όμως και κάποιος άλλος λόγος, όσο κι αν δεν ομολογείται δημόσια: οι προσωπικές φιλοδοξίες εκείνων που, όντας κάτοικοι χωριών, ανησυχούν ότι στον μεγάλο Δήμο Νάουσας δεν έχουν πιθανότητες να καταλάβουν ύψιστα αξιώματα. Και ο φόβος ότι κάποια Διαμερίσματα θα υποβιβαστούν (με πιθανές δυσμενείς οικονομικές επιπτώσεις).
Και για μεν το δεύτερο, είναι βέβαιο ότι θα προνοήσει ο νόμος (αυτό ήδη έχει λεχθεί).
Όσο για το πρώτο, στην πράξη θα φανεί ποιος πραγματικά αξίζει να καταλάβει τα δημόσια αξιώματα. Και αυτόν που αξίζει δεν θα τον σταματήσει η καταγωγή του από κάποιο χωριό και όχι από την Νάουσα. Θέλετε παραδείγματα; Δείτε την επιτυχία του αγαπητού Ηλία Φωτιάδη που εκλέγεται συνεχώς βουλευτής με την ψήφο και των Ναουσαίων, ή του Γιάννη Ευθυμιάδη που εκλέγεται συνεχώς Δημοτικός Σύμβουλος και υπήρξε και Αντιδήμαρχος Νάουσας, ή και του Άγγελου Τόλκα που εκλέχτηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος, πριν ακόμη την συνένωση.
Και να θυμάστε πάντοτε: εκείνα που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα!

Τρίτη 13 Μαΐου 2008, το Μαράκι μας γίνεται 22 χρονών.

Χρόνια Πολλά και να είσαι πάντα ευτυχισμένη!!!

Ο Άγιος Θωμάς έζησε στα χρόνια του Ιησού Χριστού. Ήταν Ιουδαίος στην καταγωγή και ασκούσε το επάγγελμα του ψαρά. Όταν ο Ιησούς κάλεσε τον Θωμά να τον ακολουθήσει, εκείνος το έκανε αμέσως και έτσι από φτωχός ψαράς έγινε ένας από τους μαθητές του Χριστού.
Παρόλο που ήταν από τους πιο θερμούς μαθητές του Ιησού, πίστεψε ότι ο Δάσκαλος του αναστήθηκε μόνο όταν μπόρεσε να ψηλαφίσει τις πληγές Του, κατά την διάρκεια της δεύτερης εμφάνισης του Χριστού, στους μαθητές, μετά την Ανάσταση Του. Όπως αναφέρουν οι γραφές κατά την πρώτη εμφάνιση του Ιησού στους μαθητές, ο Άγιος Θωμάς απουσίαζε.
Μετά την Πεντηκοστή και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ο Άγιος Θωμάς, όπως και όλοι οι υπόλοιποι απόστολοι, ακολούθησε την επιθυμία του Δημιουργού και ταξίδεψε μεταφέροντας τον Θείο Λόγο σε μακρινούς τόπους. Μετά από Θεία Παρέμβαση, ο Άγιος Θωμάς ταξίδεψε ως την Ινδία, ως δούλος του εμπόρου Αμβανή. Ο Αμβανής είχε σταλθεί από τον Ινδό βασιλιά Γουνδιαφόρο, στην Ιερουσαλήμ, για να βρει ένα κτίστη ο οποίος θα αναλάμβανε την ανέγερση ενός ανακτόρου. Υπό αυτήν την ιδιότητα ο Άγιος Θωμάς οδηγήθηκε στην Ινδία από τον Αμβανή. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ο Άγιος Θωμάς ξεκίνησε το ιεραποστολικό του έργο, προσηλυτίζοντας και βαπτίζοντας Χριστιανούς πολλούς ειδωλολάτρες.
Το ταξίδι όμως τελείωσε κάποια στιγμή και ο Άγιος Θωμάς παρουσιάστηκε στον βασιλιά Γουνδιαφόρο. Από αυτόν έλαβε την εντολή και το απαραίτητο χρυσάφι ώστε να του χτίσει ένα ανάκτορο. Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Αγίου Θωμά, ο Γουνδιαφόρος αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη. Κατά την διάρκεια της απουσίας του, η οποία διήρκεσε τρία χρόνια, ο Άγιος Θωμάς λάμβανε με εντολή του βασιλιά χρυσάφι το οποίο έπρεπε να χρησιμοποιήσει για την ανέγερση του ανακτόρου. Αντί αυτού όμως, ο Άγιος Θωμάς ανέπτυξε μεγάλη ιεραποστολική δράση στην περιοχή και το χρυσάφι το μοίραζε στους φτωχούς.
Η δράση αυτή του Αγίου Θωμά, έφτασε στα αυτιά του Γουνδιαφόρου, ο οποίος κάλεσε τον Άγιο να απολογηθεί για τις πράξεις του. Ο Άγιος αποκρίθηκε στον βασιλιά λέγοντας του ότι πράγματι του έκτισε ένα παλάτι, με την μόνη διαφορά ότι το παλάτι αυτό είναι στον ουρανό, εννοώντας ότι οι καλές πράξεις που έγιναν με το χρυσάφι του Γουνδιαφόρου, του εξασφάλισαν μια θέση στην Ουράνια Βασιλεία του Ιησού Χριστού. Ο βασιλιάς θεωρώντας ότι ο Άγιος Θωμάς τον κοροϊδεύει διέταξε την φυλάκιση του Αγίου. Η Θεία Πρόνοια όμως οδήγησε έτσι τα πράγματα ώστε ο βασιλιάς πείστηκε για την αλήθεια των λόγων του Αγίου Θωμά. Τον έβγαλε από την φυλακή και βαπτίσθηκε Χριστιανός από τον Άγιο. Το παράδειγμα του Γουνδιαφόρου ακολούθησαν πολλοί και βαπτίσθηκαν και αυτοί Χριστιανοί.
Ο Άγιος Θωμάς έχοντας τελειώσει το αποστολικό του έργο στην περιοχή αυτή, ταξίδεψε προς τα ανατολικά και έφτασε σε μια άλλη περιοχή της Ινδίας όπου βασιλιάς ήταν ο Μίσδιος. Στον τόπο αυτό, για άλλη μια φορά, ο Άγιος Θωμάς άρχισε να "αλιεύει" ψυχές, βαπτίζοντας πολλούς χριστιανούς. Μεταξύ αυτών που βαπτίσθηκαν ήταν και η γυναίκα του Μισδίου. Αυτό ήταν και η αιτία που ο Άγιος Θωμάς φυλακίστηκε μετά από εντολή του βασιλιά. Στην φυλακή, συνέχισε το αποστολικό του έργο, βαπτίζοντας ανθρώπους μεταξύ των οποίων και τα παιδιά του βασιλιά. Μετά από αυτό ο Μίσδιος έδωσε εντολή να θανατωθεί ο Άγιος. Έτσι κι έγινε. Πάνω σε ένα βουνό οι στρατιώτες του Μισδίου θανάτωσαν τον Άγιο Θωμά.
Το σώμα του έθαψαν οι Χριστιανοί της περιοχής και στον τάφο του γίνονταν πολλά θαύματα. Το ιερό λείψανο του Αγίου Θωμά, παρέμεινε εκεί έως ότου ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1204 μ.Χ. το λείψανο μεταφέρθηκε στην Ρώμη, μαζί με τα λείψανα άλλων Αγίων που είχαν συγκεντρωθεί στην Βασιλεύουσα. Την μνήμη του Αγίου Θωμά εορτάζουμε στις 6 Οκτωβρίου.

Το όνομά του στην αραμαϊκή γλώσσα "Τέομα" σημαίνει δίδυμος. Στο ιερό Ευαγγέλιο του δίδεται όντως η προσωνυμία "Δίδυμος" (Ιωάν.11,16). Οι αγιογραφικές πληροφορίες για το Θωμά είναι σχετικά λίγες και γι' αυτό έχουν εγερθεί κατά καιρούς αυθαίρετες ερμηνείες για το πρόσωπό του. Προσπάθησαν να εντοπίσουν τίνος δίδυμος αδελφός ή αδελφής υπήρξε. Κάποιοι τον ταυτίζουν με τον αναφερόμενο από τον Ματθαίο (13,55) αδελφόθεο Ιούδα. Μάλιστα οι πολέμιοι του Χριστού συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε δίδυμος αδελφός του Κυρίου, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες των Ευαγγελίων, θέλοντας να πλήξουν την υπερφυσική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου! Αρχαία παράδοση, την οποία αποδέχεται η Εκκλησία μας ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός κάποιας Λυδίας ή Λυσίας. Κάποιοι άλλη παράδοση αναφέρει ότι ήταν δίδυμος αδελφός κάποιου Ελεάζαρου.

Ο Θωμάς καταγόταν από την Αντιόχεια, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των μαθητών, που ήταν Γαλιλαίοι (Ιωάν.21,2). Κλήθηκε από τον Κύριο να τον ακολουθήσει και αυτός υπάκουσε (Ματθ.10,3.Μάρκ.3,18.Λουκ.6,15). Γενικά υπήρξε από τους πιο αφοσιωμένους μαθητές, τον οποίο διέκρινε το θάρρος. Όταν οι άλλοι μαθητές προσπαθούσαν να αποτρέψουν το Χριστό να μεταβεί στη Βηθανία να αναστήσει το Λάζαρο, για το φόβο κακοποιήσεώς τους από τους φανατικούς Ιουδαίους, ο Θωμάς αψηφώντας τον κίνδυνο τους είπε: "άγωμεν και ημείς ίνα αποθάνωμεν μετ' αυτού" (Ιωάν.11,16). Ταυτόχρονα υπήρξε και σχετικά ορθολογιστής. Στο Μυστικό Δείπνο δε δίστασε να ρωτήσει τον Κύριο: "Κύριε, ουκ οίδαμεν που υπάγεις και πως δυνάμεθα την οδόν ειδέναι;" (Ιωάν.14,5). Επίσης ήταν και σκεπτικιστής και δύσπιστος. Για να πιστέψει στην Ανάσταση του Κυρίου ζήτησε να έχει απτή βεβαίωση, να ψηλαφίσει με τα ίδια του τα χέρια τις πληγές του διδασκάλου του. Μετά την ψηλάφηση ομολόγησε με ενθουσιασμό και αυθορμητισμό: "Ο Κύριός μου και ο Θεός μου" (Ιωάν.20,28).

Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Περσία και την αχανή χώρα των Ινδιών. Ως τα σήμερα θεωρείται ο φωτιστής των χωρών αυτών. Το τέλος της ζωής του υπήρξε μαρτυρικό. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες τον θανάτωσαν δια λογχισμού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου.

Στο όνομα του Θωμά έχουν διασωθεί τρία απόκρυφα κείμενα του 2ου μ. Χ. αιώνα. Πρόκειται αναμφίβολα για ψευδεπίγραφα κείμενα αρχαίων αιρετικών γνωστικών, οι οποίοι θέλοντας να δώσουν κύρος στις αιρετικές τους δοξασίες, τις απέδωσαν στον απόστολο Θωμά.

Ο Απόστολος Θωμάς ήταν ο μόνος από τούς Αποστόλους που είδε τη θαυμαστή Μετάσταση της Θεοτόκου. Δεν είχε μπορέσει να παρευρεθεί στην κηδεία της ευρισκόμενος στις Ινδίες. Εκεί, μετά από τρεις ημέρες, και ενώ τελούσε τη Θεία Λειτουργία, βρέθηκε στη Γεθσημανή με θαυμαστό τρόπο και είδε όλα όσα συνέβησαν. Τότε παρακάλεσε την Παναγία να του δώσει για ευλογία τη Ζώνη της. Και εκείνη, καθώς ανέβαινε στούς ουρανούς, του έριξε το Ιερό κειμήλιο «προς δόξαν ακήρατον, ανερχομένη Αγνή, χειρί σου δεδώρησαι τω αποστόλω Θωμά την πάνσεπτον Ζώνην σου» ψάλλουμε στο απολυτίκιο της εορτής της Καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης.

Ο Απόστολος Θωμάς στη συνέχεια πληροφόρησε και τούς υπόλοιπους Αποστόλους για τα θαυμαστά αυτά γεγονότα και τούς έδειξε την Αγία Ζώνη της Παναγίας. Εκείνοι δοξολόγησαν τον Θεό και του ζήτησαν να τούς ευλογήσει, καθώς ήταν ο μόνος που αξιώθηκε να δει την ένδοξη Μετάσταση της Θεοτόκου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ

(6 Οκτωβρίου & Α' Κυριακή μετά το Πάσχα)

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο Απόστολος Θωμάς ανήκε σε οικογένεια αλιέων και ήταν κατηριθμημένος στον χορό των δώδεκα Αποστόλων. Είναι γνωστός κυρίως από το γεγονός ότι ζήτησε να δη και να ψηλαφήση τους τύπους των ήλων στα χέρια και την πλευράν του Χριστού.

Όπως είναι γνωστόν, ο Απόστολος Θωμάς απουσίαζε όταν ο Χριστός, μετά την Ανάστασή Του, επισκέφθηκε τους Μαθητές Του στο υπερώον όπου ήσαν συνηγμένοι. Όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με την επίσκεψη του Χριστού, εζήτησε να Τον δη και να ψηλαφίση τις πληγές του Σταυρού στα χέρια και την πλευρά Του. Όταν, τελικά, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση αυτή μετά από οκτώ ημέρες, ο Θωμάς Τον ομολόγησε Κύριο και Θεό Του.

Την Κυριακή της Αναστάσεως, στον Εσπερινό της Αγάπης, αναγινώσκεται στους Ιερούς Ναούς, και μάλιστα σε διάφορες γλώσσες, το Ευαγγελικό ανάγνωσμα, που αναφέρεται στην επίσκεψη του Χριστού στους Μαθητές Του, απόντος του Αποστόλου Θωμά.

Ο Απόστολος Θωμάς, μετά την Πεντηκοστή, κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους, τους Πέρσες, τους Μήδους και τους Ινδούς. Είχε μαρτυρικό τέλος. Κατ’ αρχάς ρίφθηκε στην φυλακή. Ύστερα παραδόθηκε σε πέντε στρατιώτες, οι οποίοι τον ανέβασαν πάνω σε ένα όρος και τον εθανάτωσαν, αφού κατετρύπησαν το σώμα του με λόγχες. Ο ιερός υμνογράφος, περιγράφοντας το μαρτυρικό τέλος του Αποστόλου Θωμά, και απευθυνομενος στον Χριστό, λέγει χαρακτηριστικά: “Ο Θωμάς, ο οποίος ζητούσε να βάλη το χέρι του στην πλευρά Σου, για σένα νύττεται την πλευράν του”.

Τα περιστατικά της ζωής του, κυρίως όσα έχουν σχέση με την πίστη του και με τον τρόπο με τον οποίον αυτή εκφράζεται, μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα:

Πρώτον. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι ο Απόστολος Θωμάς ήταν άπιστος, επειδή ζήτησε να δη με τα μάτια του και να ψηλαφήση με τα χέρια του τον Αναστάντα Χριστό. Βέβαια, είπε τον γνωστόν εκείνο λόγο “εάν μη ίδω... ου μη πιστεύσω”, αλλ’ όμως δεν ήταν άπιστος με την έννοια που δίνουμε εμείς στην απιστία και δεν αμφέβαλε για την Ανάσταση του Χριστού. Πληροφορήθηκε από τους άλλους Αποστόλους την Ανάσταση του Κυρίου, καθώς και την επίσκεψή Του “τών θυρών κεκλεισμένων”, ήθελε όμως να αποκτήση προσωπική εμπειρία του θαυμαστού αυτού γεγονότος. Ήθελε να έχη προσωπική συνάντηση με τον Αναστάντα Χριστό, να απολαύση την ευλογία της παρουσίας Του και να φθάση από την πίστη εξ ακοής στην πίστη εκ θεωρίας.

“Κατά την διδασκαλία των Πατέρων μας ο Θωμάς δεν ήταν άπιστος Απόστολος, όπως εμείς νομίζουμε και εννοούμε την απιστία, αλλά ήθελε να προχωρήση από την πίστη εξ ακοής στην πίστη εκ θεωρίας. Η πίστη εξ ακοής είναι η πίστη που συνδέεται με τις πληροφορίες που μας δίνουν οι άλλοι. Οι Μαθητές διαβεβαίωναν τον Απόστολο Θωμά ότι είδαν τον Χριστό, όμως εκείνος δεν αρκέστηκε στην πίστη αυτή αλλά ήθελε να προχωρήση στην πίστη εκ θεωρίας, ήθελε να δη προσωπικά τον Χριστό. Οπότε ο Χριστός τον άφησε μια ολόκληρη εβδομάδα να είναι κατηχούμενος και στην συνέχεια εμφανίσθηκε για να του δώση την πίστη εκ θεωρίας. Τότε ο Θωμάς είπε: «ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, Κηρύγματα Αυγούστου, "Εκκλησιαστική Παρέμβαση", τεύχος Ιουλίου - Αυγούστου 2003).

Το γεγονός ότι ο Απόστολος Θωμάς αρχικά απουσίαζε κατά την εμφάνιση του Χριστού στους Μαθητές Του, φαίνεται ότι ήταν οικονομία Θεού, για να γίνη πιστευτό το θαύμα της Αναστάσεως και να διαλυθή κάθε είδους αμφιβολία. Ο ιερός υμνογράφος θα αναφωνήση: “Ω καλή απιστία του Θωμά βεβαίαν πίστιν εγέννησεν”. Βέβαια, ο Χριστός είπε το “μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες”, αλλά αυτό αναφέρεται στην πίστη εξ ακοής, που είναι εισαγωγική πίστη και φυσικά απαραίτητη για να προχωρήση κανείς στην πίστη εκ θεωρίας που είναι εμπειρική πίστη, ήτοι προσωπική κοινωνία του ανθρώπου με τον προσωπικό Θεό της Εκκλησίας.

Δεύτερον. Ο Χριστός όταν επισκέφθηκε και πάλι τους Μαθητές Του μετά από οκτώ ημέρες, κάλεσε τον Απόστολο Θωμά να ψηλαφήση τα σημάδια των πληγών στο Σώμα Του. Τότε ο Απόστολος Θωμάς Τον ανεγνώρισε και Τον ομολόγησε Κύριο και Θεό του. Τον ανεγνώρισε από τις πληγές του Σταυρού, οι οποίες αποτελούν σημάδι της αγάπης Του, αλλά και της δυνάμεώς Του. Την ομολογία του Θωμά οι άγιοι Πατέρες την ονομάζουν σωτήριο. Και πραγματικά οδηγεί στην σωτηρία όλους εκείνους που την απευθύνουν στον Χριστό εκζητώντας ταπεινά το έλεός Του.

Ένας Χριστός χωρίς τους τύπους των ήλων στο σώμα Του δεν είναι αληθινός Χριστός. Ο Αντίχριστος θα ομοιάζη με τον Χριστό εξωτερικά, αλλά δεν θα έχη τα σημάδια του Σταυρού. Κατά μία Πατερική ερμηνεία, τα αρχικά του αριθμού χ ξ στ' (666), που αναφέρεται στον αντίχριστο, σημαίνουν “χριστός ξένος σταυρού”.

Ο Χριστός αναγνωρίζεται από τα σημάδια των πληγών του Σταυρού. Αλλά και οι γνήσιοι Μαθητές του Χριστού αναγνωρίζονται και αυτοί από τα σημάδια του Σταυρού του Χριστού, που ο καθένας τους ηθελημένα σηκώνει. Άλλωστε, δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτή την ζωή που να μη βαστάζη τον δικό του σταυρό. Και στην περίπτωση που αρνείται τον ελαφρύ Σταυρό του Χριστού, τότε σηκώνει τον βαρύ σταυρό της αμαρτίας.

Η πραγματική πίστη είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αγάπη και τον πόνο. Όποιος έχει βρη μέσα του τον Χριστό, δια της υπακοής στην Εκκλησία, αυτός Τον ομολογεί καθημερινά με την ζωή του και κυριολεκτικά λιώνει από την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον.

Σήμερα Μεγάλη Πέμπτη, κορυφώνεται το Θείο Δράμα. Ο Ιησούς, η ίδια η ζωή, ταπεινώνεται και στις εκκλησίες "σήμερον κρεμάται επί ξύλου", διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια.
Ο Ιησούς, μετά τον Μυστικό Δείπνο μεταβαίνει με τους 11 πλέον μαθητές του στο Όρος των Ελαιών, προκειμένου να προσευχηθεί.
Ένα φιλί εκείνο του Ιούδα, προδίδει την ταυτότητά του στους Ρωμαίους στρατιώτες που τον συλλαμβάνουν.
Ο Ιησούς οδηγείται στους Αρχιερείς, αλλά η απόφαση έχει ληφθεί από μέρες. Θάνατος!
Ο Ιησούς οδηγείται στον Ρωμαίο διοικητή, τον Πόντιο Πιλάτο, ο οποίος προσπαθεί να απαλλάξει τον Ιησού από τις βαριές κατηγορίες.
Στο δίλλημα όμως Ιησούς ή Βαραβάς, το πλήθος επέλεξε την απελευθέρωση του ληστή.
Ο Ιησούς μαστιγώνεται, ξεφτυλίζεται, ταπεινώνεται αλλά υπομένει.
Οι ρωμαίοι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι, αποκαλώντας τον χλευαστικά "Βασιλιά των Ιουδαίων".
Η ώρα της σταύρωσης πλησιάζει. Ο Ιησούς φορτωμένος τον Σταυρό, ανεβαίνει το λόφο του Γολγοθά.
Ο Ιησούς στραυρώνεται και λίγες ώρες αργότερα ακούγεται από τη φωνή που σβήνει ... "τετέλεσται", αφού προηγουμένως συγχώρησε όσους ευθύνονταν για την Σταύρωσή του.