1. Γεωγραφικός : Εδώ ! Εδώ ! Ή: Εκεί ! Εκεί !
2. Θρησκευτικός : Θεέ μου !!!
3. Αυτοκτονίας : Πεθαίνω !!!!!!
4. Δολοφονίας : Αν σταματήσεις σε σκότωσα !!!
5. Θετικός : Ναι ! Ναι ! Ναι ! Ναι ! Ναι !
6. Αρνητικός : Όχι ! Όχι ! Όχι ! Όχι ! Όχι !
7. Στιγμιαίος : Τώρα ! τώρα ! τώρα !
8. Επίπονος : Ωχχχ ! αχχχχχχ ! Ωχχχ !
9. Οργασμός του τρόπου 1 : Πιο γρήγορα ! Πιο γρήγορα !
10. Οργασμός του τρόπου 2 : Πιο δυνατά ! Πιο δυνατά !
11. Επεξηγηματικός : Έτσι ! Έτσι ! Έτσι !
12. Επιβεβαιωτικός : Αυτό είναι ! Αυτό είναι !
13. Μαραθώνιος : Φτάνω !! Φτάνω !!
14. Τελειωτικός : Τελειώνω !! Τελειώνω !!
15. Οργασμός της αγελάδας : Μμμμμμμμμμμμμμμμμμμ
16. Οργασμός της πάπιας : Α-παπα παπα-παπα !!
17. Οιδιπόδειος : Τι σου κάνω, μάνα μου !
18. Πατρικός : Παιδί μου !!!
19. Ο οργασμός του μαμάκια : Μάνα μου, ώχου, μάνα μου !!
20. Ο οργασμός του ανοιχτοχέρη : Πάρτα !!!
21. Ο οργασμός της Νατάσας : Αχ Κώστα-Κώστα
22. Ο οργασμός του κάμπινγκ : .....( για να μην σ' ακούσουν από τις διπλανές σκηνές )
23. Οργασμός παντρεμένων : Το ταβάνι θέλει βάψιμο Κώστααα !
24. Οργασμός της μοδίστρας : Σκίσε με !
25. Οργασμός του πλεονέκτη : Κι άλλο !! Κι άλλο !!
26. Οργασμός της θρησκευόμενης : Άη-Γιώργη μου !! Καβαλάρη μου !!!
27.Οργασμός του γιατρού : Πάρτα, μωρή άρρωστη !!
28. Οργασμός της βρεφονηπιοκόμου : Μωράκι μου,..Μωράκι μου !!
29. Οργασμός του ανασφαλή : Σ' αρέσει ; Ε ; Σ' αρέσει ;
30. Οργασμός του περίεργου : Τι σου κάνω ; Πες, τι σου κάνω ;
31. Οργασμός της ψυχρής : Λιώνω !!!
32. Οργασμός της ψεύτρας : Τελείωσες καρδούλα μου ; Αχ, αχ κι εγώ
33.Οργασμός του ψυχιάτρου : Με τρελαίνεις !!
34.. Οργασμός του G.P.S. : Πιο πάνω.πιο πάνω.πιο δεξιά.Εκεί, εκεί ανάμεσα!!!!
35. Οργασμός της ανοργασμικής : Τελείωσες ; Μπορούμε τώρα να συζητήσουμε λίγο σοβαρά για τη σχέση μας ;
36. Βλάχικος οργασμός : Οη,Οη, μάνα μ' !!!
37. Κρητικός οργασμός : Ωφού !! Ίντα μου κάνεις και με κουζουλαίνεις

Απορώ γιατί ακόμα το συζητάμε και το συζητάτε κα Κατσέλη.
Να φύγουν και γρήγορα… Και γιατί να φύγουν;
1. …γιατί σταδιακά θα φέρουν στη χώρα μας 4 δις ευρώ. Μέχρι τώρα οι σωστές ξένες επενδύσεις ήταν αυτές που έπαιρναν λεφτά από την χώρα όχι που έδιναν.
2. …γιατί θα φτιάξουν υποδομές (που θα μας μείνουν) αξίας 350 εκ ευρώ. Δηλαδή να μας χαρίσουν υποδομές; Πού ξανακούστηκε; Εμείς ‘δώρα’ δεν παίρνουμε… είμαστε αδιάφθοροι.
3. …γιατί αυτά οι Κινέζοι μας τα πρόσφεραν πριν από την διεθνή οικονομική κρίση. Και ενώ όταν ξέσπασε η κρίση όλοι οι επενδυτές διεθνώς αναίρεσαν τα προσυμφωνημένα μειώνοντας κατά πολύ τις προσφορές τους, ο πρόεδρος τους Hu Jintao είχε το θράσος να μην μειώσει την προσφορά του και να έρθει και ο ίδιος στην Ελλάδα για την υπογραφή
4. …γιατί για τα παραπάνω δεν τους πουλάμε τίποτα (ούτε κυριαρχικά δικαιώματα, ούτε στρατηγικό τομέα, ούτε εκατοστό Ελληνικής γης) παρά μόνο τους νοικιάζουμε τη ΜΙΑ μόνο προβλήτα των containers. Την άλλη θα τη δουλεύουμε εμείς οι Έλληνες.
5. …γιατί έτσι θα φανεί ότι η μια προβλήτα που θα την δουλεύουν οι Κινέζοι θα τρέχει ενώ η άλλη που θα τη δουλεύουμε εμείς θα… κάθεται.
6. ...γιατί έτσι θα φανεί η απόδοση (και η διαφορά) των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από την Ελληνική κρατική διοίκηση και των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από τη κινεζική διοίκηση (για την ίδια ακριβώς δουλειά).
7. …γιατί πλήττονται 400 εργαζόμενοι του ΟΛΠ που σήμερα τη βγάζουν δεν τη βγάζουν με 80 χιλιάδες ευρώ το χρόνο νόμιμα (και άλλα τόσα και περισσότερα μέσω ιδιωτικών εταιριών).
8. …γιατί έτσι θα φανεί ότι το κόστος λειτουργίας της ‘κινεζικής’ προβλήτας θα είναι πολύ μικρότερο από το κόστος λειτουργίας της Ελληνικής.
9. …γιατί υπάρχει κίνδυνος να φανούν σύντομα τα αποτελέσματα και έτσι να μας βάλουν όλους να δουλεύουμε για να πληρωνόμαστε και όχι όπως τώρα να πληρωνόμαστε χωρίς να δουλεύουμε.
10. …γιατί του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει. Φυσικά εννοούμε ζυγό… δουλειάς.
11. …γιατί υπάρχει ο πολύ μεγάλος κίνδυνος να γίνει ο Πειραιάς το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου… και φυσικά το μεγαλύτερο λιμάνι θα έχει και περισσότερη δουλειά. Μπρρρ… μακριά από μας.
12. …και γιατί τέλος κα Κατσέλη αν δεν διώξουμε τους Κινέζους, υπάρχει περίπτωση να έρθουν και άλλοι ξένοι επενδυτές στην Ελλάδα να δώσουν τα λεφτά τους και έτσι να αυξηθεί η πραγματική απασχόληση (μπρρρ… δουλειά δηλαδή), και η χώρα μας να κινδυνέψει να θεωρηθεί καλύτερος τόπος για επενδύσεις από τη Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε…
Μα να μην έχουμε σκεφτεί έξυπνα και φρόνιμα όπως οι καθηγητές των κρατικών πανεπιστημίων. Που ‘πριν πεινάσουν’ βάλανε στο Σύνταγμα διάταξη που απαγορεύει την παράλληλη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Και έτσι γλίτωσαν και από τον ανταγωνισμό και από την συνεχή προσπάθεια και από την δια βίου εκπόνηση συγγραμμάτων.
Δημήτρης Πέτρου

Αίτηση του που γράφτηκε από τον Χρυσάφη Αναστασίου, προς την ελληνική κυβέρνηση με ημερομηνία 19/6/1865.

Από το περιοδικό "Μακεδονικά"

Άρθρο που είχε δημοσιευθεί πριν 81 χρόνια στην εφημερίδα “Νέα Ημέρα” στις 20-03-1928

Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς μ ε το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξη απο του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπο και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός. Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορίζωνται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον.

Πρόκειται για το Βασιλικό διάταγμα «Περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων». Το διάταγμα αυτό το υπέγραψε η Βασίλισσα Αμαλία, εξ ονόματος του Βασιλέα Όθωνα, στις 31 Ιουλίου του 1856. Ορίζει την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους και τα καταστήματα, με σκοπό την αποφυγή του κινδύνου πυρκαγιάς.

«Θέλοντες να προλάβωμεν όσον ένεστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα, επί τη προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάττομεν.
Α. Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν είτε διά καπνοσυρρίγγων (τσιμπουκίων), είτε διά σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.
Β. Η απαγόρευσις αύτη επεκτείνεται και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία χάριν υποθέσεως ή άλλης τινος αιτίας.
Γ. Ο Ημέτερος επί των Εσωτερικών Υπουργός θέλει δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν Διάταγμα.
Εν Αθήναις, την 31 Ιουλίου 1856».

Στο ξενοδοχείο “Αλέξανδρος” στην περιοχή της Τρυπιτής που βρίσκεται στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής (http://www.alexandroshotel-halkidiki.com/index-gr.html) περάσαμε ένα καταπληκτικό δεκαήμερο. Οι ομορφιές της Ουρανούπολης, της Αμουλιανής, των Νέων Ρόδων, της Ιερισσού και του Αγίου Όρους μας κατεγοήτευσαν. Είναι τελικά ένας πολύ καλός προορισμός για οικογενειακές και ήσυχες διακοπές κατα βάση αλλά και με δυνατότητες καλής βραδυνής διασκέδασης.

Ένα βιβλίο της φίλης μου Λένας Καρασάββα που αξίζει να το διαβάσει ο καθένας μας, ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ανεπιφύλακτα.

Στο facebook υπάρχει ένα γκρουπάκι φίλων και υποστηρικτών του βιβλίου, βρίσκεται στη διεύθυνση : http://www.facebook.com/profile.php?id=1071987932&ref=profile#/group.php?gid=21876797570&ref=mf

Ολα τα μέλη του γκρούπ θα έχουν έκπτωση για την αγορά του βιβλίου "Αντρας! Παίρνεις ένα χάπι και σου περνάει;" καθώς επίσης και ΔΩΡΕΑΝ αποστολή στην διεύθυνση που θέλουν να το παραλάβουν. Παράδοση εντός τριών ημερών. Όλα τα παραπάνω ισχύουν για τις παραγγελίες που θα γίνουν αποκλειστικά και μόνο στον εκδοτικό οίκο.
Όσοι επικοινωνήσετε μη ξεχάσετε μαζί με το όνομα σας να αναφέρεται πως είστε μέλη!

ΑΝΔΡΑΣ! ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΕΝΑ ΧΑΠΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ;

Περιγραφή:

Όταν η φύση αποφάσισε να με χτυπήσει φιλικά στην πλάτη για να μου υπενθυμίσει πως έφτασε η ώρα να εκπληρώσω τον προορισμό μου ως άνθρωπος και ως γυναίκα πάνω σε αυτή τη γη... η πρώτη μου αντίδραση ήταν να αναφωνήσω δυνατά και με σθένος: "Ζήτω το Έθνος!..." Διότι μόνο με υψηλό πατριωτικό φρόνημα θα μπορούσα να επιβιώσω από τον πόλεμο που μας έχει κηρύξει το αρσενικό γένος εδώ και κάτι αιώνες. Και μη νομίζεις πως είναι σοβαροί οι λόγοι... Απλώς δεν μπορούν να χωνέψουν ακόμη πώς γίνεται αφού τους έπλασε πρώτους ο Θεός... να έρχονται μια ζωή δεύτεροι και καταϊδρωμένοι... Και επειδή, όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούσαν να τα βάλουν με τον Μεγαλοδύναμο, που μόλις είδε τι μπουμπούκια ήταν... χάρισε σε μας μυαλό για να 'χει μέλλον αυτός ο κόσμος... θεωρούν σωστό να ξεσπάνε πάνω μας όλα τους τα απωθημένα... ξεχνώντας, τα χρυσά μου, πως μπορεί ο πόλεμος να είναι αρσενικού γένους... η νίκη όμως... είναι θηλυκού! Εξακριβωμένο και αδιαμφισβήτητο!"

1η Αυγούστου 2009, τελευταία μέρα συγκομιδής δαμάσκηνων ποικιλίας φρίαρ. 

ΔΑΜΑΣΚΗΝΙΑ :

ΟΙΚ:  Rosaceae       ΓΕΝΟΣ: Prunus

ΕΙΔΗ: με δενδροκομική αξία: Prunus domestica (Ευρωπαϊκή Δαμασκηνιά) εξαπλοειδής , Prunus Salinica (Ιαπωνική) , Prunus ceracifera (Μυροβάλανος) - 2πλοειδής - υποκείμενο, Prunus insititia (Κορομηλιά) - 4πλοειδής - υποκείμενο, Prunus spinosa (Τσαπουρνιά) – 4πλοειδής

Δένδρο: φυλλοβόλο, μέσου-μεγάλου μεγέθους, συνήθως ορθόκλαδο

Φύλλα: απλά, κατα εναλλαγή, μεγάλα, ωοειδή, οδοντωτά

Οφθαλμοί: ξυλοφόροι και ανθοφόροι με 1-2 άνθη / οφθαλμό

Άνθη: λευκά, 5 σέπαλα, 5 πέταλα, 20-30 στήμονες, 1 ύπερο

Ωοθήκη: περίγυνη, μονόχωρη, 2 σπερματικές βλάστες, η μία εξελίσσεται σε σπέρμα

Καρπός: δρύπη, εκπύρηνος, διαφόρων σχημάτων, στην Ιαπωνική ο καρπός είναι συμπύρηνος

Τρόπος καρποφορίας: από απλούς ανθοφόρους οφθαλμούς, πλάγια κυρίως σε λογχοειδή

Είσοδος σε καρποφορία: 4ο-5ο έτος

Παραγωγική ζωή: 30-40 χρόνια

ΕΠΙΚΟΝΙΑΣΗ - ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ : υπάρχουν ποικιλίες αυτογόνιμες, μερικώς αυτογόνιμες και αυτόστειρες – αλληλοσυμβιβαστές

Friar :Ποικιλία εκλεκτής ποιότητα - Για νωπή κατανάλωση - Ωριμάζει αρχές Αυγούστου - Προέλευση: Καλιφόρνια

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα.
Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’αυτό.
Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι των 25 σέντς.
Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό.
Ιλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο.Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα.

Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών.
Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό, σήματα κινδύνου.
Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, μια πανδημία!!!Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών.

Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο.
Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως.
Μισό εκατομμύριο έναντι 25.
Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών;
Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας με μεγάλο λειρί.

Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflú της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες.
Ακόμα και αν το Tamiflú έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της.
Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η Relenza, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια.

Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά.
Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων. Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι’αυτό.
Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantánamo.
Μόνο για τη γρίπη των χοίρων.
Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»;
Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche.
ROCHE: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι’ αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό Tamiflú.
- Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflú;
- Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί.
- 50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες;
- Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά.
- Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο.

Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflú.
Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της αριστερής πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ.

Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και Relenza τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflú. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας.

Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα.

Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ’ ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της; Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. Αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση.

Την Δευτέρα 1η Ιουνίου 2009 έγινε η μηνιαία τακτική συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πολιτιστικής Εταιρείας “Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ” στη νέα του διεύθυνση στο ιδιόκτητο κτίριο “Μούγκρη” που βρίσκεται στην πλατεία της ΠΟΥΛΙΑΝΑΣ.

Σε αυτή τη φωτογραφία: Μαιρούλα Φειδάντση (Έφορος εκδηλώσεων), Νίκος Σπάρτσης (Αντιπρόεδρος), Αυξέντη Ναυσικά (Ταμίας), Ευθυμιάδης Γιάννης (Πρόεδρος), Θωμάς Μπλιάτκας (Γενικός Γραμματέας), Δαούτης Γεώργιος (Έφορος κτιριακών εγκαταστάσεων), Σταματόπουλος Αναστάσιος (Έφορος Δημοσίων Σχέσεων), Σωτηρόπουλος Θωμάς (Έφορος Τύπου)

Στην φωτογραφία βλέπουμε την αναμνηστική πλάκα του Τσιάμη Καρατάσου η οποία μεταφέρθηκε από το παλαιό νεκροταφείο του Βελιγραδίου, πάνω στην οποία υπάρχει η παρακάτω επιγραφή στην Σερβική γλώσσα …..

«Ταξιδιώτη, όταν περάσεις από αυτόν τον τόπο, τον τάφο αυτόν προσκύνησε, γιατί εδώ βρίσκεται ήρωας, ήρωας μεγάλης μάχης και ιερής, στην οποία κάθε ευτυχία της Ελλάδας έχει θεμελιωθεί και αν ποτέ πάς και σε εκείνες τις χώρες, όπου ζουν οι αδελφοί Έλληνες, εκεί μακριά, πες τους ότι ξέρουμε να εκτιμούμε τις λαβωματιές των ηρώων, γιατί και η γη αυτή έχει ποτισθεί από αίμα.»

Ναί !!! φίλοι Σέρβοι, είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι ξέρετε να εκτιμάτε τις λαβωματιές των ηρώων, το δείχνουν τα έργα σας, το δείχνουν τα λόγια σας !!! όπως άλλωστε και τα δικά μας έργα ……………… ΝΤΡΟΠΗ !!!!!!!!!!

http://www.foninaousis.gr/go.asp?do=news&id=1058     

Στην πλούσια ιστορία της Νάουσας υπάρχει πληθώρα στοιχείων που οι όποιες επίσημες εκδηλώσεις μνήμης ή εορτασμού γίνονται, μπορούν κάλλιστα να εμπλουτισθούν και με άλλες παράλληλες εκδηλώσεις για την ενίσχυση της μνήμης και της γνώσης σε όλους όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για την πόλη μας και την ιστορία της αλλά ο ρυθμός της ζωής τους το απαγορεύει να το κάνουν. Ίσως με μια πρώτη ματιά φαίνετε πολύ ρηχό αλλά πραγματικά καθημερινά διαπιστώνω ότι όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας διψούν να μάθουν ότι έχει σχέση με τη Νάουσα, ότι μπορεί να τους κάνει υπερήφανους

Οι εκστρατείες των Αλβανών του Αλή, η επανάσταση, το ολοκαύτωμα, ο Μακεδονικός αγώνας και η νεώτερη ιστορία από τα τέλη του 19^ου και του 20^ου αιώνα είναι ανεξάντλητες πηγές. Οι εκδηλώσεις αυτές όμως για να έχουν την ανάλογη συναισθηματική και ιστορική αξία, θα πρέπει να ταυτίζονται με τον ανάλογο τόπο και χρόνο. Πολύ σωστά οι εκδηλώσεις που γίνονται την Κυριακή της Ορθοδοξίας γίνονται στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, συνδέοντας την ημέρα των εκδηλώσεων με την ημέρα που ο Ζαφειράκης Λογοθέτης κήρυξε την επανάσταση στη Νάουσα και έγραψε στην αιωνιότητα την πόλη μας συνδέοντάς την με τις λέξεις «ηρωισμός» και «θυσία». Συγκεκριμένη η ημέρα συγκεκριμένη και η τοποθεσία (ο ναός). Το ίδιο ισχύει και με την απόδοση τιμών στο χώρο θυσίας στους «Στουμπάνους», στον ίδιο χώρο που οι Ναουσαίες «ως άλλαι Σουλιώτισσαι» προτίμησαν τον θάνατο από την αιχμαλωσία και την ατιμία, δεν θα μπορούσε να γίνεται κάπου αλλού παρά μόνον εκεί στον ίδιο το χώρο της θυσίας.

Για την δοξολογία όμως που γίνεται την ημέρα του ολοκαυτώματος νομίζω ότι ιστορικά ο ναός του Αγίου Γεωργίου έχει κάθε δικαίωμα να φιλοξενεί τις αρχές του τόπου και να τιμά τη μνήμη των θυμάτων της Νάουσας και της Ορθοδοξίας αφού είναι το μέρος που ουσιαστικά ξεκίνησε το ολοκαύτωμα και έπεσαν τα πρώτα 30 θύματα μαζί βέβαια και με τέσσερεις ιερωμένους όπως αναλυτικά περιγράφεται στην ιστορία του Στουγιαννάκη. «Περί την 5ην ώραν της πρωίας (11ην Τουρκιστί) ο Τουρκικός στρατός εισήρχετο αθρόος δια της πύλης ταύτης (Αγίου Γεωργίου) και τα πρώτα θύματα, εκτός ολίγων περισωθέντων, ήσαν οι εν τω περιπτέρω φρουρούντες. Ο Διαμαντής προλαβών να κλείση την θύρα της περιοχής της εκκλησίας και καταλαβών τον πύργον ημύνετο καρατερώς, αλλ’ ήτο πλέον αδύνατον να αναχαιτίση τον χείμαρρον των εισβαλλόντων Τούρκων. Ο στρατός δια πελέκων εκρήμνισε την θύραν της περιοχής της εκκλησίας. Δεινή τότε επηκολούθησε συμπλοκή. Την λειτουργίαν, ήν ετέλει ο ιερεύς Παπαγιαννάκης εκ Πέτρας, επέρανεν εν μέσω του κρότου των πυροβόλων και των οιμωγών των φονευομένων. Τέσσαρες ιερείς, εν οίς ο Παπαδημήτριος Σακελλάριος και ο Παπαγεράσιμος, πνευματικός και περί τους 30 πολίται εντός της εκκλησίας μετά γενναίαν αντίστασιν εφονεύθησαν.»

Στον Άγιο Γεώργιο λοιπόν μπορεί να συνδεθεί η ιστορία με το σήμερα, εκεί οφείλουμε να θυμηθούμε, εκεί οφείλουμε να τιμήσουμε και να ενισχύσουμε την άμυνα της πόλης και όχι χάριν ευκολίας ίσως ή υποκύπτοντας στην μεγαλοπρέπεια του μητροπολιτικού ναού να τυποποιούμε την ιστορία μας με τυπικά που τόσο ξένα δείχνουν σε αυτή την ηρωική πόλη.

Απόγευμα Δευτέρας και με ελαφρό αεράκι ………

187 χρόνια μετά την άλωση και καταστροφή της Νάουσας και μετά από πολλές και από πολλούς απόπειρες να ερευνηθεί και να βγουν στο φως τα γεγονότα και οι συνθήκες της εποχής εκείνης σχετικά με πτώση, την άλωση, την προδοσία από τον Μάμαντη και τα πιθανά λάθη ή και παραλήψεις που μπορεί να οδήγησαν στην καταστροφή της πόλης μας, θα προσπαθήσω και εγώ (παίρνοντας από την αρχή τη δύσκολη θέση του κατηγορουμένου) με κάποιες σκέψεις που εύλογα προκύπτουν κατά την ανάγνωση της ιστορίας, να συνεχίσω αυτόν τον άτυπο διάλογο σχετικά με την ιστορία της πόλης μας. Άλλωστε η αγάπη μου αυτή για την πόλη με οδήγησε στην έρευνα και εύρεση και των δύο τόμων του Β. Νικολαϊδη (ο δεύτερος τόμος παρουσιάσθηκε σε εκδήλωση του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ) και γενικά στην συμμετοχή μου στα κοινά της πόλης με τελευταία στην πολιτιστική εταιρεία «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ».

Θα προσπαθήσω για να γίνουν όλα πιο κατανοητά στον αναγνώστη και ιδιαίτερα στους νέους αναγνώστες να χρησιμοποιήσω αποσπασματικά κομμάτια από την ιστορία με τέτοια σειρά που σταδιακά θα επιτρέπει την αυθόρμητη εξαγωγή συμπερασμάτων, δίνοντας απαντήσεις ίσως μέσα από τα γραπτά ίσως με τη λογική αλλά και ίσως πολλές φορές με τη μέθοδο της περί ατόπου επαγωγής σε πολλά ερωτήματα.

Κατηγορούμενος λοιπόν ο Μάμαντης, κατηγορούμενοι οι μεγάλοι οπλαρχηγοί και οι επιλογές τους, κατηγορούμενος και ο λαός της Νάουσας. Βασικά ερωτήματα, κάναμε εμείς οι απόγονοι εκείνων των Ναουσαίων το χρέος μας απέναντι στην ιστορία και τους προγόνους μας? Μιλήσαμε όταν έπρεπε? Έκανε η πολιτεία το χρέος της απέναντι στην πόλη? Έκανε η πολιτεία το χρέος της απέναντι στους ήρωες και τα θύματα?

Βασικά στοιχεία που θα βοηθήσουν την έρευνα και την εξαγωγή συμπερασμάτων:

1) Η ιστορία της πόλεως Ναούσης του Ευσταθίου Ι. Στουγιαννάκη έχει γραφθεί με βάση το ανέκδοτο σχεδίασμα του διδασκάλου Δ. Πλαταρίδη τα χειρόγραφα του οποίου ο υιός του Νικόλαος παρέδωσε στον Στουγιαννάκη προς δημοσίευση. Στον πρόλογο της έκδοσης που έγινε ο ίδιος ο Στουγιαννάκης στη σελίδα 13 γράφει «Κρίσεις τινάς περί προσώπων ή πραγμάτων μετέφερα αλλαχού του κειμένου εις θέσεις καταλληλοτέρας, ή όπου ήσαν, μετά πολυχρονίους και λίαν επιπόνους διορθώσεις αυτών. Μίαν αντίφασιν εν τη περί Μάμαντη κρίσει διώρθωσα αποδώσας την αθωωτική περί αυτού κρίσιν εις τους υπερασπιστάς του Μάμαντη, εις ούς ενδίδων ο μακαρίτης περιέπεσεν εις την αντίφασιν.» έχουμε εδώ δηλαδή μία άμεση παραδοχή του Στουγιαννάκη ότι αυτός έκανε διορθώσεις και άλλαξε την αθωωτική κρίση του μακαρίτη συγγραφέα για τον Μάμαντη γιατί νόμιζε ότι ο συγγραφέας είχε επηρεαστεί από τους υπερασπιστές του Μάμαντη.

2) Η διοίκηση της πόλης γινότανε από κάποιον που εκλεγόταν από το λαό, αναγνωριζόταν από τον Κιζλάρ-Αγά και τον αποκαλούσαν άρχοντα (στα τούρκικα Μπασμπουγή = Πρόεδρος), αυτός όριζε όσους συνάρχοντες ήθελε και διοικούσε την φρουρά της πόλης (την εποχή του Ζαφειράκη η φρουρά ήταν από 300 άνδρες). Αυτός είχε απόλυτη εξουσία, δίκαζε και καταδίκαζε, τιμωρούσε και συγχωρούσε, φυλάκιζε και αποφυλάκιζε χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν. Μόνο η γενική συνέλευση όλων των πολιτών μπορούσε να παύσει ή να αντικαταστήσει αυτόν με άλλον. (σελίδα 48)

3) Στη σελίδα 83 ο Στουγιαννάκης γράφει ότι η πολιτική αντιζηλία μεταξύ του Ζαφειράκη του Μάμαντη και των οπαδών τους ήταν παρόμοια με αυτή των Αθηναίων Αριστείδη και Θεμιστοκλή, Κίμωνα και Περικλή και των οπαδών τους. Επίσης αναφέρει ότι πραγματικά υπάρχει η παράδοση που λέγετε από πολλούς για τα γεγονότα του 1822, η οποία χαρακτηρίζει τον Μάμαντη, τον Ζαφειράκη και τον Καρατάσο σαν προδότες, ολετήρας και αίτιους της καταστροφής της πατρίδας……

4) Έχει επίσης σημασία να θυμηθούμε την περιγραφή και τον χαρακτηρισμό των ηγετών των δύο αντίπαλων μερίδων Ζαφειράκη και Μάμαντη όπως περιγράφονται στις 117-120 σελίδες.

Ο Ζαφειράκης Θεοδοσίου Λογοθέτης, αναθρεμμένος ελληνοπρεπώς, πνεύμα οξύ και ευφυΐα σπάνια, διδάσκονταν από τους καλύτερους δάσκαλους της εποχής, Ευμαθής και φιλόπονος, Τολμηρός και δραστήριος, φίλαρχος και φιλόδοξος, ομιλητικός, μειλίχιος, χαρωπός, γενναιόδωρος και θεωρούσε πρώτη των αρετών το ευεργετείν, οξύθυμος και ευερέθιστος αλλά μπορούσε να συγκρατεί τον εαυτό του όταν νόμιζε ότι ο θυμός του θα έφερνε μεγάλη βλάβη. Μέσα στα πολλά αυτά φυσικά και επίκτητα πλεονεκτήματά του σκιά ήταν και τα μεγάλα του ελαττώματα που δεν στάθηκε δυνατό να ξεριζωθούν ή έστω να μετριασθούν μέσα από την παιδεία του και από τους μεγάλους δασκάλους του. Με την υπερβολική φιλοδοξία και εγωισμό του κανέναν άλλον δεν ανέχονταν σαν ανώτερο ή ίσο του. Ο ευερέθιστος χαρακτήρας του που δεν μπορούσε να τον καταστείλει πάντα, τον έκανε πολλές φορές βίαιο και τον έσπρωχνε σε αυθαιρεσίες και αυτοδικίες σε όλη του τη ζωή. Οποιοδήποτε πράγμα ή κτήμα επιθυμούσε το έπαιρνε αυθαίρετα και ας μην δινόταν αυτό, πλήρωνε όμως μετά και πάνω από την αξία του. Με τέτοιο τρόπο πήρε δύο σπίτια δίπλα στο σπίτι του πεθερού του και πάνω σε αυτά έκτισε το μεγαλοπρεπές μέγαρό του. Απίθανη όμως φαίνεται η κατηγορία ότι σφετερίστηκε δημόσιο χρήμα αφού τα έσοδά του ήταν τόσο πολλά που μπορούσε να ζει πολυτελέστατα να βοηθά και να αμείβει γενναία τους φίλους και αυτούς που τον υπηρετούσαν. Αλλά η επίμονη άρνησή του να δίνει λόγο για τη διαχείριση των δημοσίων εσόδων και η περιφρόνηση που έδειχνε σε όσους ζητούσαν αυτό, δικαιολογεί μερικώς την κατηγορία αυτή. Για να φαίνετε δε μεγαλοπρεπής εκτός από τα εξήντα άτομα της πολιτοφυλακής (φρουρά του) που πληρώνονταν από το κοινό ταμείο, αυτός διατηρούσε και άλλα 30-40 άτομα που όπως έλεγε τα πλήρωνε ο ίδιος. Δεν γνωρίζουμε μέχρι που φτάνει η ίδια του ενοχή στην δηλητηρίαση του Λούση Παπαφιλίππου, επίσης δεν γνωρίζουμε ακριβώς την ενοχή του στη δολοφονία του Δημητρίου Υπάτρου. Άδικη όμως είναι η κρίση κάποιων που λένε ότι από ιδιοτέλεια και φιλοδοξία προκάλεσε την επανάσταση και με αυτήν έφερε την καταστροφή και ερήμωση της πατρίδας του.

Ο Μάμαντης (Δραγατάς), ήταν 7-8 χρόνια μεγαλύτερος του Ζαφειράκη, δεν είχε τα φυσικά και ηθικά πλεονεκτήματα του Ζαφειράκη, δεν έτυχε δε και καλής αγωγής και εκπαίδευσης, παρόλο που ήταν ευφυής έμεινε αμαθής και ελαττωματικός. Ήταν περήφανος, δοξομανής και φίλαρχος, στερούνταν όμως από διοικητικά προσόντα. Ανεπιτήδειος στο να χαλιναγωγεί τα πάθη του και προπαντός τον παράλογο θυμό του, πολλές φορές έβριζε και ήταν βάναυσος. Η δύναμή του στην πόλη προέρχονταν από τους πολλούς συγγενείς του. Είχε μεγάλη κτηματική περιουσία και περνούσε «βίον αβρόν». Ήταν ιδιότροπος και συνεχώς δυσφορούσε. Ούτε με τους εμπίστους του δεν μοιραζόταν τις σκέψεις και αποφάσεις του. Μνησίκακος και εκδικητικός, δεν συγχωρούσε ποτέ για καμία αδικία που του έγινε ή έστω και να μελετήθηκε να του γίνει. Την εποχή εκείνη ο Ζαφειράκης είχε εξορίσει τον Μάμαντη ο οποίος ζούσε στη Θεσσαλονίκη (σελίδα 233) και το ότι δεν ήταν μέσα στην πόλη, είναι αδιαμφισβήτητο. Παρακολούθησε και παρέστη σαν θεατής στην εκστρατεία του Αμπουλουμπούτ και στις δραματικές σκηνές της κατακρεουργήσεως των συμπολιτών του. Αυτό συνετέλεσε στο να πιστέψουν πολλοί ότι υπήρξε προδότης και συνεργός της καταστροφής. Κατά τις φρικτές όμως εκείνες μέρες βεβαιώνεται από πολλούς ότι φάνηκε πάρα πολύ ευεργετικός σε πολλές οικογένειες, σώζοντας αυτές από τον θάνατο.

5) Ο Βασίλης Νικολαϊδης στο βιβλίο του (σελίδα 285) γράφει «Μετά από μια σύντομη αλλά ηρωική άμυνα η πόλη υπέκυψε στην επίθεση…», «…η φρουρά υποχώρησε…..», πουθενά σε όλο το έργο του δεν αναφέρει ή έστω δεν υπονοεί προδοσία.

6) Στο αρχείο αγωνιστών της εθνικής βιβλιοθήκης της Ελλάδος, υπάρχει χειρόγραφη αίτηση του Τσάμη Καρατάσου, τον Ιανουάριο του 1860 η οποία απευθύνετε στο «Σεβαστό Υπουργικό Συμβούλιο» και μέσα σε αυτήν εξιστορεί τους αγώνες της οικογενείας του και του πατέρα του, γράφει «…. Τοιουτοτρόπως, εις μάχην από μάχης θυμομαχών και εις πάν βήμα με σμήνη συμπλεκόμενος πολεμίων, συνεκεντρώθη τέλος πάντων εις Νάουσαν, και μόνος μετά των οικείων και επιλέκτων του αντέστη, κύριε Πρόεδρε, προς τεσσαράκοντα χιλιάδας εχθρών, και ημέραν και νύκτα τας φάλαγγας αυτών ανατρέπων και νέας απαντών φάλαγγας, ξιφήρης επί τέλους διέσχισε τα σμήνη των εναντίων και από πλήθους πεζών, ιππέων και πυροβόλων κεραυνωδώς διερχόμενος αφήκεν όπισθέν του τα ίχνη αίματος και καταστροφής, και μετά δισχιλίων ανδρείων έλαβε την προς την δυτικήν Ελλάδα οδόν…. Ενώ δε η περιφανής αύτη πάλη κατέπληξε τοσούτον τους πολεμίους και εις την αγωνιζομένην Ελλάδα παρέσχεν ευκαιρίαν ανέσεως, ο μακαρίτης πατήρ μου εξήλθε του πολέμου εκείνου με δάφνην θλιβερού μεγαλείου, διότι και η σύζυγος και αι θυγατέρες του και πέντε αδελφοί μου, μετά την κένωσιν της Ναούσης, έμειναν εις την λύσσαν των πολεμίων. Τοιουτοτρόπως η Νάουσα, κύριε Πρόεδρε, υπήρξεν εκ των αγιαστηρίων εκείνων, το οποίον εβράχη με εκατόμβας εχθρών δια την γενικήν σωτηρίαν, αλλ’ εβαπτίσθη συνάμα εις δάκρυα μαρτύρων και αιχμαλωσίας!.» Σε ολόκληρη την επιστολή αλλά και πουθενά αλλού ο ήρωας δεν αναφέρει και αυτός για προδοσία και το σπουδαιότερο είναι ότι δεν αφήνει έστω και κάποια υποψία, δεν κατηγορεί κανέναν.

7) Ο Τσάμης Καρατάσος συνεχίζοντας τον αγώνα για την απελευθέρωση έφτασε μέχρι του βαθμού του Αρχιστρατήγου της Μακεδονίας, έτυχε δόξης, δύναμης και αναγνώρισης, λογικό δεν θα ήταν να εκδικούνταν και να τιμωρούσε τους προδότες της πατρίδας του? Τους αιτίους του θανάτου μητέρας, αδελφών και συμπολιτών του? Δεν έχουμε καμία τέτοια ενέργεια του ιδίου αλλά ούτε και κανενός άλλου…….

Πιστεύω λοιπών ότι έχουμε ακόμη να κάνουμε με την κομματική αντιπαράθεση και τα έντονα κομματικά πάθη της εποχής που δυστυχώς η Νάουσα δεν μπόρεσε να αποβάλει ποτέ. Πιστεύω ότι μία μερίδα των Ναουσαίων ήταν απέναντι στην άλλη μερίδα και παρόλο του ότι όλοι μαζί πολέμησαν, μετά την ήττα και την καταστροφή η αντιπαράθεση συνεχίστηκε ρίχνοντας τις ευθύνες για την καταστροφή της πόλης η μία στην άλλη. Η φήμη που υπήρχε μετά τα γεγονότα του 1822, η οποία χαρακτήριζε τον Μάμαντη, τον Ζαφειράκη και τον Καρατάσο σαν προδότες, ολετήρας και αίτιους της καταστροφής της πατρίδας, δεν μπορεί να είναι μόνο προϊόν συναισθηματικής φόρτισης γιατί πάντα μετά από μία επιτυχία ή αποτυχία γίνεται ο απολογισμός και εδώ ο απολογισμός φανερώνεται από αυτή τη φήμη, όλοι τους έφταιγαν, αυτή η κομματική τους αντιπαράθεση σε συνδυασμό βέβαια με τη δύναμη, την εξουσία και τις αρμοδιότητες που είχε ο κάθε «Πρόεδρος» σε συνάρτηση και με τον χαρακτήρα του κάθε ηγέτη, οδήγησαν την πόλη στην καταστροφή.

Η καταστροφή βέβαια δεν ήταν μάταιη για την πατρίδα και τον συνολικό αγώνα της απελευθέρωσης, θα μπορούσε όμως να αποφευχθεί ή έστω να μην ήταν αυτής της έκτασης και φρικαλεότητας εάν υπήρχε αναλογικότερη αντιμετώπιση και ομαλή πολιτική κατάσταση.

Λάθη και παραλήψεις κατά την άμυνα της πόλης δεν νομίζω ότι είναι σκόπιμο να αναφερθούν σε αυτήν την γενική κρίση, υπάρχουν, άλλα περιγράφονται στη ιστορία από τον Στουγιαννάκη και άλλα εννοούνται, αλλά τα γεγονότα είναι γεγονότα και το αποτέλεσμα γνωστό σε όλους.

Εδώ θα διαφωνήσω με κάποιους που στηρίζουν την όλη ιστορία της πόλης και το ολοκαύτωμα στην προδοσία, όχι κύριοι δεν πιστεύω να υπήρχε καμία προδοσία (προδότης ήταν μόνο η διχόνοια), λάθη κάναμε αρκετά και τελικά υποκύψαμε στη μεγαλύτερη δύναμη πράγμα που αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Ας μη νομίζουμε ότι η επανάσταση και το ολοκαύτωμα χάνουν μερίδιο της αξίας και δόξας τους χωρίς την «προδοσία», δεν μειώνονται καθόλου.

Θα συμφωνήσω όμως με τις προτάσεις του Νίκου Σπάρτση για την άμεση ανάγκη ανάδειξης του ολοκαυτώματος στο σύνολό του, όλοι μαζί οι Ναουσαίοι ας το κάνουμε στόχο για το καλό της Νάουσας και της αδικημένης ιστορίας της.

Τέλος θα ήθελα δημόσια να κάνω μία πρόταση στο Δήμαρχο της Νάουσας, είναι νομίζω αρκετά εύκολο και απλό να κατασκευασθούν πινακίδες σε διάφορους δρόμους της πόλης μας που έχουν το όνομα ηρώων, με μία σύντομη περιγραφή του ήρωα και του αγώνα του είτε απευθείας από την ιστορία του Στουγιαννάκη είτε από άλλες ιστορικές πηγές, το ίδιο μπορεί να γίνει και σε άλλα σημεία και περιοχές της πόλης όπου έγιναν μάχες ή για όποια γεγονότα έχουμε ιστορικά στοιχεία.

                                                                                    Νάουσα, 26 Απριλίου 2009

Με ιδιαίτερη επισημότητα και με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια, του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια, του Υπουργού Μακεδονίας Θράκης κ. Σταύρου Καλαφάτη, εκπροσώπων των Πολιτικών, Θρησκευτικών, Στρατιωτικών Αρχών της χώρας και πολλών επισήμων, εορτάσθηκε την Κυριακή 26 Απριλίου η 187^η Επέτειος του Ολοκαυτώματος της Νάουσας.

Το Σάββατο 25 Απριλίου 2009 παρεβρεθήκαμε στο Φεστιβάλ αφήγησης που έγινε στην πλατεία Αγίου Δημητρίου στην γειτονική μας πόλη Κοζάνη.Τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε η φίλη μας διάσημη συγγραφέας της Βρετανίας Sally Pomme Clayton,η οποία μας έδωσε μια αξέχαστη εμπειρία διήγησης μέσα από μύθους, παραμύθια και αναμνήσεις,που άκουσε μέσα στο γιουρτ των νομάδων του Κιργιστάν. Μπράβο Sally μπράβο Φώτη και ευχαριστούμε για την υπέροχη βραδυά που μας χαρίσατε.

η Sally Pomme Clayton είναι μια απο τις σημαντικότερες φωνές της αναβίωσης της τέχνης της προφορικής λογοτεχνίας και αφήγησης στην Ευρώπη. Εργάζεται ως καλλιτέχνης του προφορικού λόγου από το 1984 δίνοντας εκατοντάδες παραστάσεις για ενήλικες ή παιδιά σε όλο τον κόσμο. Οι παραστάσεις της αλλά και τα βιβλία της μεταφέρουν τα αιώνια μηνύματα και την ομορφιά των αρχαίων ιστοριών ώστε να αγγίξουν την ευαισθησία του σύγχρονου ακροατηρίου. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει πολλά είδη ιστοριών, απο ευτράπελες ιστορίες με κρυμμένη σοφία, ως ιστορίες πάθους και μύθους γεμάτους ιερή ένταση. Σε πολλές απο τις ιστορίες της πρωταγωνιστούν ατρόμητες ηρωίδες. Στις παραστάσεις της εναλλάσσεται η ποιητική γλώσσα με εντυπωσιακές περιγραφές και περιπαιχτική διάθεση. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Middlesex για τις προφορικές παραδόσεις των λαών απο το 1992 ως το 2008. Έχει συνεργαστεί με μεγάλες ορχήστρες της Βρετανίας ως αφηγήτρια. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο της “Περσεφόνη. Η λατρεμένη κόρη”, απο τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Πρώτη και δεύτερη μέρα του Πάσχα περάσαμε οικογενειακά ολοι μαζί στο κτήμα, ένα φανταστικό κεμπάμπ μαζί με όλα τα σχετικά, η καλή παρέα, ο ερχομός του Φώτη και της Σάλι και η επίσκεψη στη Σχολή του Αριστοτέλη ήταν αρκετά για να μας μείνει αξέχαστο και αυτό το Πάσχα. (19 και 20-04-2009)